2o Φεστιβάλ Παραμυθιάς - Χόρεψέ με Πατέρα της Κατερίνας Αντωνιάδου

Nekoliko riječi o projektu

Otac s demencijom i njegova histerična kći uzalud pokušavaju komunicirati. Svaki od njih, kroz vlastiti poremećaj, pulsira u sebi, tražeći vlastito iskupljenje.

Kćer je potpuno predana ocu. Ona ga posjećuje svakodnevno, brine se o njemu, ima njegovu apsolutnu odgovornost. Potpuno je stavila svoj život po strani. Ovaj dan koji se odvija ujedno je i dan očevog uzvišenja. On je ne prepoznaje. On sam, držeći se zaustavljenog sata, ograničava se na ponavljanje obrazaca, tvrdoglavo poričući istinu. Poriče svoju djecu, poriče posao koji je obavljao, poriče svoju nesposobnost da služi samom sebi.

Unatoč histeričnim pritiscima koje prima od svoje kćeri, čini se da stalno izbjegava stvarnost - ili barem tako misli kćerin zbunjeni um.

Μη μπορώντας κι αυτή να επικοινωνήσει με την νέα πραγματικότητα, χάνεται. Ανίκανη πλέον να διαχειριστεί και την προ πολλού, κατεστραμμένη σχέση με τον πατέρα της, αλλά κυρίως την σχέση της με τον εαυτό της, μπερδεύεται. Μπερδεύεται και κατηγορεί. Φτάνει στο σημείο να αμφισβητήσει την άνοια του πατέρα της, τρομοκρατώντας τον και φωνάζοντάς του “Δεν σε πιστεύω! Ένα παιχνίδι είναι αυτό που κάνεις”!

Πάντα μέσα από την θέση του θύματος, προσκολλημένη στο παρελθόν της, το άμεσα εμπλεκόμενο με τον πατέρα της, το αναπολεί, πυροδοτώντας μνήμες άγριες και τον παρασέρνει σε έναν βίαιο χορό αισθήσεων και παραισθήσεων.

Komunikacija je gubitnička igra. Razumijevanje s obje strane ne postoji, a ego svakog junaka je toliko velik da im ne ostavlja prostora da vide dalje od nosa. Demencija i histerija napreduju, gušeći svezane, bolesnim koracima, od kojih polovica tetura lijevo, a druga polovica desno.

Nema odredišta. Oboje idu kamo vjetar puše. Jednog poslijepodneva. Deliričan dan, gdje svaki dan slijedi drugi, gdje se ništa ne mijenja.

Uvijek kroz humor, uvijek kroz smijeh, uvijek kroz osmijeh, jednog popodneva, otac i kći se sretnu i pogledaju zatvorenih kapaka.